31/8/2007 - SİYAH VE BEYAZ
SİYAH VE BEYAZ
Rüyadayım galiba…Bilmiyorum ama çevresi bulanık, odak noktası net olan bir resim misali görüyordum…üstünde sarmal altın işlemeler, sıcak motifleri olan ve gümüş yuvarlak kapı kolları olan devasa kapının önündeydim…Kapı zaten aralıktı ve yaklaştıkça kapıya o aralığın aslında bize göre birkaç insanın yan yana , elini kolunu sallayıp yürüyebilecek kadar geniş olduğunu ama devasa kapıya göre küçük bir aralık olduğunu fark ettim.Aralıktan gözleri kör edercesine büyük beyaz bir ışık huzmesi, sisli bir ormana değen güneş ışınları gibi efsanevi bir resim oluşturuyordu…Efsanevi ressamın en güzel tablosu diye adlandırdığı sadece bos resim perdesi gibiydi buda…Işık huzmesinin arkasında beyaz tül bir elbisenin içine bürünen bir vücut olduğunu görmek imkansız gibiydi.Yaklaştıkça bu vücudun üstündeki sima iyice belirginleşiyor ve bir yandanda gözlerim doluyordu…Bu sendin ve dünyanın en güzel makyajı olan gülümsemenle , sisli gözlerinle bana bakıyordun… Bu SENDİN…
Gözlerim arıyordu boşlukta gözlerini…Üzülmeli miydim sana aşık olmama _? Bilmiyorum ama düşündükçe büyüyordu gözlerimde gözlerin…Nasıl olmuştu nerede yakalanmıştım afili gözlerine, nerede düşmüştüm bu demir parmaklıklara benzeyen kirpiklerinin arkasındaki karartıya__? Gözlerinle sadece birkaç defa çarpışmış olan gözlerim ; gözlerinle sevişiyordu hayalimde…En güzeli sen olmalıydın evrenin evrenselliğindeki aşkların…Varoluşumu sana adamalıydım…Varoluşum sende başlamış olmalıydı ve sendede sona ermeliydi…Artık sana olan adımlarım arının konacağı yeri saptaması ve konması gibi titrek titrek olmamalıydı… Dik ve kesin adımlar atmalıydım…Kaçamak bakışlarda değildi gözlerimizin derinliği…Harekete geçmeliydik artık düşündükçe çarpan divane olan kalbim ve tüm mantığıyla beynimle.Konuşmalıydım seninle sevmeliydik birbirimizi sevişmeliydik özümüzde…
Sevgimiz büyüklüktende büyüktü artık…Geride zaman bırakmamıştık dönüp baktıkça gülümseyebilecek…Çünkü anlatacak anılarımız anlatılamayacak , hatırlanmayacak kadar çoktu…Zaman merhumunu bir tek aynalara sorabiliyorduk, büyüyen ve değişen çehremize bakarak….Aslında uzun zaman almamıştı birlikteliğimiz ama uğruna her şeyi feda edebiliyorduk…Sadece gözlerinin içine durmaksızın bakabilmek ve bu dakikaların aslında saatler olduğunu ve konuşmadan ayrılmak zorunda kalırdık hava kararınca…
O an gelince sana anlatmıştım olacakları...Herşey hızlı bir şekilde gelişiyor mitralyöz seslerini kulağımızda hissediyorduk…Rüzgardaki kuru olan yapraklar gibi değil henüz yeşermekte olan çiğ yapraklar gibiydik…Bu korkutucu ölümler yaşanmakta toprağımız kanla sulanmakta iken gözlerimiz vardı ufuklarda birleşen…Dışarı çıkamıyor, gözlerimizi özlüyorduk ve mülteci gibi bekliyorduk körleşen gözlerimizle…Umutlarımız gözlerimizde kalmıştı ve bu umutlarımız cenaze marşı eşliğinde kulaklarımızda gömmekteydik…Ya sevgimizi nasıl gömecektik somutluğa __?
Ve tuttum ellerinden…Gel benimle , azraile koşalım dedim…Kaybettiğimiz umutlarla karanlıkları yeşertelim….Tut elimi bırak sorumluklarını…Kalbine indir karanlık hançerini ve fermanını dağıt tüm yüreğinle vücudunun her bir zerresine gönlünün iktidarının…Gözlerimin içine baktı elimi tuttu…Konuşmadı, konuşmak isteyen dudaklarımı susturdu…Elimi tuttu…Gözlerime baktı…
Elimi tutmuştun sadece birlikteliğimizi düşünüyordun sende…Ardımızdan ağlayanları değil ardımızdan ağlamamayı düşünüyordun….Ellerini düşünüyordum avucunda terleyen ve uyuşan ellerimle…Terliyorduk kapalı grimsi bulutların, ilkbahar yeşilliğindeki bu terk edilmiş binanın içindeki sevişmelerimizin grimsiliğinde…
Ellerinin soğuduğunu hissedebilmek…Yavaş yavaş buz kesiyordu…Önce parmak uçların ve tüm avcunu kaplıyordu soğukluk ama bırakmıyordun elimi….Yan yana uzanmış bedenlerimizle son bir kez gözlerimize bakmıştık…Sonra sen gökyüzünün gri bulutlarına bakmaya başladın…Ellerin soğuklaşıyordu…Ölüyorduk…Dünyanın en mutlu insanı olmak istiyorduk her zaman ve ellerin soğuklaşmadan önce gözlerine baktığımdada…Aslında mutlu olmuştuk…Ama sen artık sadece ellerinin soğukluğunu hissedebildiğim elimde, kıpırdatamadığım elimde ölmüştün…Bende ölüyordum….Sensizlikten ölüyordum.Ellerin soğuyalı henüz birkaç dakika olmuştu ama sensizliğe dayanamıyordum…. Artık gri bulutlar yaklaşıyordu bana…Hissetmiyordum bedenimi…Öldüğün halde sıkıca tuttuğun elimide hissetmiyordum…Geliyordum yanına , bende ölüyordum… Haykırmak istiyordum , dudaklarımı bi türlü kıpırdatamadığım sesimi çıkaramadığım halde… Haykırmak istiyordum SENİ SEVİYORUM diye….
Rüyadayım galiba…Bilmiyorum ama çevresi bulanık, odak noktası net olan bir resim misali görüyordum…üstünde sarmal altın işlemeler, sıcak motifleri olan ve gümüş yuvarlak kapı kolları olan devasa kapının önündeydim…Kapı zaten aralıktı ve yaklaştıkça kapıya o aralığın aslında bize göre birkaç insanın yan yana , elini kolunu sallayıp yürüyebilecek kadar geniş olduğunu ama devasa kapıya göre küçük bir aralık olduğunu fark ettim.Aralıktan gözleri kör edercesine büyük beyaz bir ışık huzmesi, sisli bir ormana değen güneş ışınları gibi efsanevi bir resim oluşturuyordu…Efsanevi ressamın en güzel tablosu diye adlandırdığı sadece bos resim perdesi gibiydi buda…Işık huzmesinin arkasında beyaz tül bir elbisenin içine bürünen bir vücut olduğunu görmek imkansız gibiydi.Yaklaştıkça bu vücudun üstündeki sima iyice belirginleşiyor ve bir yandanda gözlerim doluyordu…Bu sendin ve dünyanın en güzel makyajı olan gülümsemenle , sisli gözlerinle bana bakıyordun… Bu SENDİN…
02:39 31/08/2007
Kendal ELÇİ
| 
