27/2/2007 - 20 temmuzda yazmıştım 27 şubatta yayınlıorum...
Sevgim
İnsanın kendi sevgisinden korkması ne acı…Ben korkar oldum sevgimden…
Sevgimin büyüklüğünden.
Biliyorum ki düşünmek doğru değil bunu…O kadar büyük ki sevgim…
Düşünmek gerçektende doğru değil...
Sevgimin büyüklüğünden korkuyorum….
Sevgim, hani bir okyanusa bakarsın ya…
Bakarsın ama sonunu göremezsin…
Ufuklarda ararsın ucunu…
İşte benim sevgim okyanuslardan da büyük…
Benim sevgimi düşünmek doğru değil…
İnsanoğlunun ne beyni ne mantığı alabilir bu kadar büyüklüğü…
Büyüklük bile küçük kalıyor sevgimin yanında…
Düşününce insan kafayı yiyor yada pes ediyor…
Bulunmuyor ucu…
En acısı da gün geçtikçe büyüyor…
Nereye kadar gider bilemiyorum…
Ama şizofren bir aşıkta olmak istemiyorum…
Ama sonu iyi gözükmüyor…
Ya sevgim büyüdükçe senden olan beklentilerim de artarsa…
Ya sen beklentilerime cevap veremezsen…
İşte korkunç bir sevgi…
Ve sanki bunlar gerçekleşiyor gibi geliyor…
Gözlerim doluyor ve tam o anda senin kokun geliyor burnuma…
Tıpkı yağmur sonrası toprak kokusu gibi…
Gözlerimi zaten kapatır kapatmaz sen varsın…
Anormal olan ise sesini gerçekten duyup uyanmam…
Kendi kendime telefon sesleri duyuyorum…
Şimdi çalıyor şimdi mesaj geldi gibisinden…
Ama bunların gerçek ses olmadığını bilmek zor …
Bir okadarda güzel bir şey…
Bu sesler içimden kopup geliyor…
Senden geliyor…
Seni bekliyor…
Beklerim canım beklerim…
Eğer sevgim büyükse beklerim…
Bekliyorum sevgilim bekliyorum…
Seni seviyorum sevgilim…
Seviyorum seni…
Ne olur gel kurtar beni…
Sen gittin gideli…
Ne uyuyabiliyorum nede bir şey yiyebiliyorum…
Hiçbir iş elimden gelmiyor…
Lütfen gel sevgilim…
Gel sevgilim seviyorum seni…
Kendal (2006-07-20)
| 
